Eylül, takvimlerin en sessiz devrimcisidir. Yazın o gürültülü, terli ve aceleci günlerini bir anda geride bırakır; insana içine dönme, biraz durma ve biraz da kendini dinleme fırsatı verir. Bu hafta İstanbul'da hava birden serinledi. Penceremi açtığımda yüzüme çarpan rüzgâr, bana çocukluğumun sonbahar akşamlarını hatırlattı. O akşamlarda babamın radyodan dinlediği türküler, annemin mutfaktan gelen tencere sesleri ve benim odamda saatlerce okuduğum kitaplar vardı. Sanırım sonbahar, hepimizin içinde bir yerlerde sakladığı o eski hikâyeleri ortaya çıkarmak için geliyor. Kültür-sanat gündemi de bu hafta tam da bu ruh haline uygun düştü: nostalji, kayıp, arayış ve insanın kendisiyle yüzleşmesi.
"İnsan, içindeki boşluğu ancak başka bir insanın hikâyesiyle doldurabiliyor; sanat da tam burada başlıyor."
