Evrenin en temel yasalarından biri olan entropi, sadece termodinamiğin değil, aynı zamanda insan psikolojisinin ve kurduğumuz toplumsal düzenlerin de merkezinde yer alır. Bir sistemin kendi haline bırakıldığında düzensizliğe, yani kaosa sürüklenme eğilimi, aslında içsel doğamızın en saf yansımasıdır.

Kaosun Mimarı İnsan'ı kurgularken çıkış noktam tam olarak buydu. Bizler, kurallar, ahlak sistemleri ve savunma mekanizmaları inşa ederek entropiyi tersine çevirmeye çalışıyoruz. Ancak inşa ettiğimiz her nizam, kendi içinde daha büyük bir karmaşanın tohumlarını taşıyor. Zihnimizdeki o bitmek bilmeyen fırtına, evrenin soğuma evresinden farksız.

Antik Roma'nın mimari dehası ve yönetimsel ağı ile günümüzün yükselen değeri nöroteknoloji arasında ilk bakışta bir bağ yokmuş gibi görünebilir. Ancak Roma'nın devasa su kemerleri ve yollarıyla kıtalara taşıdığı 'bilgi ve düzen' ağı, bugün beynimizin nöral ağlarını dijital evrene bağlayan çiplerin ilkel birer prototipidir.

Geçmişin imparatorlukları toprağı ve suyu birbirine bağlarken, geleceğin imparatorlukları doğrudan zihinleri birbirine bağlıyor. Tarihin asla tekerrür etmediği, sadece form değiştirdiği gerçeği ışığında, Antik Roma'nın senatosundan nöroteknolojik bir arayüze uzanan o görünmez ipi takip ettiğimizde, insanın kontrol tutkusunun hiç değişmediğini görüyoruz.

Bir metni okumak, çoğu zaman yazarın zihnine yapılmış şifreli bir yolculuktur. Özellikle felsefi bir kurgu veya bilimkurgu yazıyorsanız, kelimeler sadece birer anlatı aracı olmaktan çıkar, her biri çözülmeyi bekleyen birer kriptolojik öğeye dönüşür.

Tasarımın görsel dünyasından edebiyatın metinsel dünyasına geçerken en çok yararlandığım yöntem, sayfayı bir tuval değil, şifrelenmiş bir harita gibi görmektir. Okurun, satır aralarında kendi anlamını bulması, kurguyu tamamlayan en büyük eksik parçadır.